Do Apulli od dawna chciałam się wybrać. Ponieważ najbardziej lubię podróżować po Włoszech własnym samochodem, Apulia była ciągle zbyt odległa. Po co jechać tak daleko skoro wcześniej po drodze jest tyle wspaniałości?! Jednak w końcu się przemogłam i na przełomie czerwca i lipca tego roku zawitałam w Apulii. Pierwsze pobyty w danym regionie, przynajmniej w moim przypadku, zazwyczaj są przeładowane (nigdzie się nie było, wszystko chce się zobaczyć) i poprzedzone wcześniej mękami wyboru. W przypadku Bel Paese, gdzie w każdym regionie jest pełno wszelakich atrakcji, taki wybór w końcu jest konieczny. Padło więc na półwysep Gargano i region Murge, gdzie zachowały się niezwykłe, stożkowe budowle zwane ?trulli?. Właśnie o tych tajemniczych, baśniowych domkach chcę opowiedzieć poprzez moje fotografie.

Pochodzenie budowli o takiej unikatowej architekturze wciąż wydaje się niejasne. Greckie czy też bliskowschodnie korzenie wydają się być najbardziej prawdopodobne. Także na temat motywacji właśnie takiego kształtu budowli istnieje wiele niesprawdzonych teorii. Mówi się nawet o względach podatkowych! Nihil novi sub sole, jak świat światem nikt i nigdy nie lubi płacić podatków i zawsze będzie szukał metody oszukania fiskusa, w tym przypadku zbudowania domku bez zaprawy murarskiej, której stożkowy dach łatwo było trochę rozebrać, gdy nadchodziła kontrola. A od nieskończonych budowli podatku nie pobierano? To jedna z wie lu prób wytłumaczenia tak dziwacznej architektury. Te proste budowle były jednak bardzo praktyczne, pomijając domniemywane względy fiskalne. Nie tylko wykorzystywano w nich naturalny budulec, ale latem we wnętrzu ich jest przyjemnie chłodno a zimą ponoć łatwo je ogrzać. Można się więc dziwić dlaczego taki prosty i praktyczny sposób budowania nie był bardziej rozpowszechniony w ciepłym klimacie Morza Śródziemnego i występuje tylko w Apulii. Domki rodem jak z krainy skrzatów przetrwały na niezbyt dużym obszarze zwanym Valle d?Itria (okolice miasteczek Alberobello, Locorotondo, Castellana Grotte, Cisternino, Martina Franca, Ceglie Messapica, Ostuni). Jedynym zachowanym skupiskiem miejskim jest Alberobello, gdzie ponad 1500 takich budowli tworzy centrum historyczne miasteczka. Poza tym trulli są rozsiane na obszarze rolniczym, wśród gajów oliwnych. Drzewa oliwne w Apulii są szczególnie piękne i bardzo często ich wiek przekracza 1000 lat! Trulli pełnią funkcję zabudowań gospodarczych, wchodzą w skład tzw. masseria, przypominającej polski folwark czy też toskańską fattoria, a także współczesnych rezydencji, często wynajmowanych turystom. Jednym słowem w regionie trulli prawie wszystko przybiera kształt stożkowej budowli. Bywa, że nawet kościoły, przystanki autobusowe, czy wręcz chlewiki? Chociaż może te ostatnie nie powinny dziwić, skoro trulli tradycyjnie pełnią funkcję zabudowań gospodarskich.

Alberobello, wpisane na listę UNESCO, szczerze mówiąc zawiodło nieco moje oczekiwania. Należy do tych miejsc, którym popularność więcej zaszkodziła niż pomogła. Na dodatek władze miasteczka najwyraźniej nie rozumieją oryginalności tego miejsca. Świeżo położony asfalt na dawnych brukowanych uliczkach może być tego przykładem. Przykro patrzeć na smutnie wystające spod asfaltu marmurowe krawężniki? Wciąż, gdy patrzę na fotografie pytam się: ?Cóż ten nieszczęsny asfalt tam robi?? Nie mniej jednak oczywiście warto zobaczyć to niez wykle malownicze miasteczko o architekturze rodem raczej z jakiejś baśni niż z realnego świata. O ile Alberobello może budzić nieco mieszane uczucia estetyczne, to trulli zatopione wśród milenijnych gajów oliwnych, pośród winnic, na łagodnych wzgórzach czy też tuż nad morzem to wg mnie absolutnie czarowne klimaty. Jadąc tam myślałam sobie: muszę dotrzeć do takich samotnych trulli, zagubionych wśród drzew oliwnych, miejsc tak malowniczych i jakże fotogenicznych. Zastanawiałam się czy uda mi się odnaleźć łatwo takie miejsca, pamiętając ile czasu zajęło mi szukanie drogi do ?mojej? ulubionej toskańskiej kapliczki zatopionej wśród wzgórz, i chociaż jest widoczna już z drogi asfaltowej, znalezienie później tej właściwej drogi polnej wcale nie jest takie łatwe? A tu niezwykle miłe zaskoczenie: trulli nie trzeba szukać, to wciąż dominujący styl architektoniczny tego regionu.