Anguillara to piękne miasteczko położone nad jeziorem Bracciano

w odległości zaledwie 30 km od Rzymu. Znane są dwie wersje pochodzenia nazwy miasteczka. Pierwsza z nich, popierana przez uczonych, mówi o antycznej posiadłości na wzgórzu zwanej „Angularia” z powodu położenia nad miejscem gdzie wybrzeże przypomina róg, czyli po włosku „angolo”. Druga wersja, o której przeważnie mówią mieszkańcy, przywołuje wyraz „anguilla” czyli węgorz, który od stuleci wyławiany jest z jeziora i podobno niegdyś obecny w herbie miasteczka. Przy jednym z placów jest nawet fontanna przedstawiająca węgorze - „Fontana delle Anguille”

Cały urok Anguillary kryje się w średniowiecznej zabudowie,

wznoszącej się nad brzegiem jeziora. Jest tu pięknie przede wszystkim wiosną i latem, kiedy kwitnie bujna roślinność i cudne kwiaty porozsadzane w wielkich donicach na balkonach, tarasach czy przed drzwiami do prywatnych domów. Wąskie, kręte uliczki, schodki to w górę to w dół, ślepe zaułki, małe widokowe tarasy - to tylko niektóre z niespodzianek jakie oferuje to miasteczko. A kolejne z nich to liczne restauracje serwujące przede wszystkim świeże ryby i lokalne wino, pachnące czarną gęstą i bardzo słodką kawą bary czekające na zmęczonych turystów i oblegane latem lodziarnie z najlepszymi lodami jakie jadłam.

Pierwszy raz przyjechałam do Anguillary 12 lat temu na znane od dawna święto ryb, „La sagra del pesce”, które odbywa się co roku na przełomie czerwca i lipca. Nie znałam jeszcze języka włoskiego więc niewiele rozumiałam i nie miałam aparatu aby zatrzymać w kadrze urocze chwile, jednak do dzisiaj pamiętam smak smażonych ryb, gaszącego pragnienie białego wina, mam przed oczami promienie zachodzącego słońca odbijającego się w spokojnej tafli wody. Pamiętam też ogromne pragnienie powrotu na kolejne święto, z aparatem, tak abym mogła pokazać innym jakie to urocze miejsce.

Dzisiaj w Anguillarze mieszka wielu Polaków, co roku przyjeżdża masa turystów, podejrzewam, że każdy zakątek został sfotografowany setki razy... to jednak dla mnie nieistotne. Najważniejsze, że w tamtym roku udało mi się w końcu pojechać do Anguillary rozumiejąc co mówią miejscowi, z aparatem, dzięki któremu mogłam stworzyć tę galerię i przede wszystkim po wielu opowieściach mój chłopak Sławek - autor kilku z prezentowanych zdjęć - mógł przekonać się jak smakuje prawdziwe włoskie espresso. Oboje stwierdzamy, że jest przepyszne, zwłaszcza w Anguillarze, między obiadem w jednej z knajpek, a popołudniową kąpielą w Lago di Bracciano.