Miasteczka i wioski Monti Sibillini

Jest ich dużo. Od całkiem małych, zaledwie dwa, trzy domy, do większych, wymagających odrębnego omówienia. Ale w każdym warto zatrzymać się choćby na chwilę, przynajmniej „rzucić okiem”.

Niby podobne, ale każde na swój sposób inne. Niektóre tętniące życiem, będące celem rzeszy turystów, do innych mało kto zagląda. Może te ostatnie są właśnie najciekawsze, bo jeszcze „nieodkryte”, nieopisane w przewodnikach? Jedne pięknie prezentują się na tle gór, jak Montefortino, inne wyrastają z wielkiej równiny Piano Grande niczym kopiec, jak Castelluccio.

Widziałem tylko kilka z nich. Więc nie będzie to szerokie omówienie tematu.

Najpierw zobaczyłem Fiastrę. Mimo, że miasteczko jest małe, przed południem dużo ruchu, całe rodziny przyjeżdżają z okolic na codzienne zakupy. We wczesnych godzinach popołudniowych Fiastra zamiera - do tego stopnia, że zwiedzając je można nikogo nie spotkać (wiadomo – sjesta). Na wzgórzu ponad miastem bardzo stary kościół, którego charakterystyczną wieżę często można zobaczyć na pocztówkach. Niedaleko znajduje się znane Lago di Fiastra – sztuczne jezioro o pięknym, turkusowym kolorze, rodzinne miejsce dla wypoczynku i ochłody.

Mieszkałem w Marche przez dwa tygodnie niedaleko Pievebovigliany, miasteczka urokliwego, gdzie poznany sympatyczny sklepikarz (pan Lucarelli – muszę tu przytoczyć jego nazwisko) pytał wkładając nam bułki do torby: „Dobre?” – oczywiście po polsku (innych polskich słów nie znał). Pievebovigliana ma niewielką, ale pięknie utrzymaną starą część, położoną na zboczu niewielkiego wzgórza. Oglądana w świetle zachodzącego słońca daje nastrój tak pełen ciepła, jak ciepło brzmi nazwa tego miasteczka.

Castellucio – położona w sercu Gór Sybillińskich wyspa na płaskowyżu Piano Grande; stare, sypiące się, wiecznie zatłoczone, gdyż nie sposób je ominąć (innej drogi tam nie ma). Wędrując po płaskowyżu ciągle je widzimy, pod różnym kątem, różnie oświetlone, zawsze przyciągające wzrok.

Visso – perełka warta zobaczenia. Piękne, stare domy wokół dużego, centralnie położonego placu o nieregularnie wydłużonym kształcie. Plac ma swoją atmosferę, a prowadzą do niego wąskie, kręte uliczki. Czasami przewalają się tam tłumy ludzi, innym razem jest dość pusto i relaksowo. Trzeba mieć jednak pecha, żeby akurat trafić na remont miejskich instalacji. Spomiędzy starych i nowych bruków co kawałek wystają wściekle niebieskie, perforowane rury. Cóż, do końca mego pobytu remontu nie zakończono – dlatego obraz Visso w mej pamięci jest trochę spaczony, ale zobaczyć je na pewno warto.

Spokojne i ciche, położone na uboczu Montecavallo. Aby je oglądnąć trzeba zboczyć z głównej drogi. Czy warto? Niekoniecznie, nie jest to miejscowość zabytkowa. Ale zadziwiają w niej domki, z reguły małe, zbudowane z wielką pieczołowitością i włoskim „smakiem”.

Montefortino – pięknie położone na tle gór. Gdy je zwiedzałem było puste, miejscami ładnie odrestaurowane, oświetlone zachodzącym słońcem. Przyjemnie było przejść się powoli wąskimi uliczkami, lekko pod górę. Czas prawie nie upływał. Spomiędzy domów prześwitywały góry, lekko zamglone, jakby układające się do snu.

Tak różne, a równocześnie tak do siebie podobne, są wioski i miasteczka w Parku Narodowym Monti Sibillini i na jego obrzeżach. Nie chciałem o nich pisać przy prezentacji Gór Sybillińskich, bo byłoby to ze szkodą dla jednych i drugich. Gdyż te góry i miasteczka współistnieją we wspaniałej, krajobrazowej symbiozie, ale z drugiej strony same w sobie też stanowią rzadko spotykane piękno. I oby tak pozostało. Oby nowoczesność i technika nie weszły tam „z butami”.

To było o tych mniejszych i całkiem małych. Większe - jak Sarnano czy Norcia – są zbyt ciekawe i oryginalne, by nie poświecić im osobno kilku słów i fotografii.