PARMA - włoskie Ateny, królestwo sera i szynki

Położona miedzy Appeninami, a Nizina Padanską Parma liczy dziś blisko 180 tys. mieszkańców. Jej korzenie sięgają epoki Etrusków, kiedy to po raz pierwszy pojawia się jej nazwa. Są jednak przypuszczenia, że zalążki Parmy powstały jeszcze w epoce brązu. Na tychże siedliskach w 183 przed narodzinami Chrystusa powstała kolonia rzymska. Fundatorami byli M. Emilio Lepido, T. Ebuzio Caro i L. Quinto Crispino. W ówczesnym okresie, zamieszkana była przez około 2000 osób, a swój rozwój ekonomiczny zawdzięczała hodowli świń i bydła, a dzięki wełnie rozwijało się również rzemiosło tekstylne . Już w IV wieku miasto może poszczycić sie teatrem, termami, bazyliką i oczywiście forum, gdzie obecnie znajduje się centralny punkt miasta - Piazza Garibaldi. Na przełomie IV i V w. mają miejsce migracje i mieszanie się ludności zwane invasioni barbariche - inwazją barbarzyńców. Mieszkające poza Imperium populacje pochodzące z różnych kultur etnicznych zaczęły napływać na teren Niziny Padańskiej, a podupadające cesarstwo nie mogło już dalej kontrolować ich przepływu.

W okresie odrodzenia papież Paolo III (Alessandro Farnese) ustanawia księstwo farneńskie. Obejmuje ono dwa miasta: Parmę i Piacenzę. Następnie przekaże je swojemu synowi Pier Luigi. Dwa wieki w rękach Farnese zmieniają kompletnie Parmę. Powstają teatry, kościoły, cytadela. Po dziś dzień możemy podziwiać najpiękniejsze kościoły miasta pochodzące z epoki manieryzmu i baroku.
Po śmierci Farnese, księstwo w 1718 roku przechodzi w ręce Burbonów. Podczas kiedy rządzący oddalają się od Parmy by brać udział w odległych wojnach, dla miasta zaczyna się złoty okres kiedy to Parmę nazywa się Atenami Italii. W 1759 r. po przejęciu księstwa przez Filippo di Borbone do rządów dopuszczony zostaje Du Tillot. Dzięki niemu następuje przyśpieszony rozwój na rozmaitych płaszczyznach - ekonomicznej, intelektualnej, kulturalnej i architektonicznej w niezwykłym tempie rozwija się również szkolnictwo.
Na krótki czas Parma przechodzi w ręce Francji i Napoleona, a po jego klęsce dzięki postanowieniom traktatu paryskiego w 1817 r. wraca ponownie do Burbonów. Gdy wybuchają walki o niezależność i zjednoczenie Włoch kończy się ich władza i w 1860 r. Parma zostaje wcielona do Piemontu.

Tutaj ślad swój pozostawili wielcy jak Giuseppe Verdi, Arturo Toscanini, Nicolo Paganini. To własnie dzięki swoim tradycjom kulturalnym i artystycznym, Parma zwana była "Atenami Italii".

W Parmie w 1735 r. powstała najstarsza gazeta codzienna "Gazzetta di Parma"

Wśród wielu zabytków warto odwiedzić kościół Madonna della Steccata. To nadzwyczajny przykład parmeńskiej architektury odrodzenia. Zalążki, choć jeszcze nie materialne kościoła sięgają końca XIV wieku, kiedy to w pobliskim domu zbierali się wierzący oddający hołd malowidłu na murze, przedstawiającemu Najświętszą Pannę karmiąca dzieciątko. Jak głosi tradycja, za jej sprawą dokonywały się cudowne uzdrowienia. Chcąc uczcić to miejsce postanowiono nieopodal wznieść kościół. Konstrukcja rozpoczęta została w 1521, według projektu Giovan Francesco Zaccagni e di Bernardino i trwała przez wiele lat. Kościół postawiono na planie krzyża greckiego z wznoszącą się nad nim okrągłą kopułą. Ramiona krzyża greckiego zwieńczono 4 narożnymi kaplicami. W środku podziwiać można przepiękne freski Parmigianino, a w podziemiach znajdują się groby książąt parmeńskich jak i Farnesi.

Kompleks zakonny San Giovanni Evangelista złozony jest z kościoła, klasztoru i budynku apteki San Giovanni. Początki jego sięgają X wieku, mimo, że barokowa fasada kościoła definiuje zabytek. W 1613 roku dobudowano po jego prawej stronie dzwonnicę.

Kościół Santa Croce ma korzenie romańskie. Zbudowany jest na antycznej drodze - via Francigena (XII sec.) przez którą przechodzili pielgrzymi przybywający z Via Emilia. Niestety dziś budowla nie zachowała wiele ze swojej antycznej struktury. Przebudowywano go w XV i XVII wieku.Na poczatku XIX w. probowano nadać mu ponownie jego romańskie formy. W środku zobaczyć można freski Giovanni Maria Conti .

Palazzo del Governatore wznosi się po północnej stronie Piazza Garibaldi. Grupuje on 2 budynki, a pod koniec XII wieku mieściła się tu siedziba ówczesnego przywódcy. Teraźniejszy wygląd budowli nadano w1760 roku za sprawą architekta francuskiego Emmanuela Petitot, który pracował dla Filipa Burbońskiego. Barokowa wieża sięga początków 1763 roku. Dzwon w niej pochodzi ze zburzonej w XVII w. wieży W niszy dzwonnicy przedstawiona jest Najświętsza Panna, rzeźbiona przez francuskiego artystę J.B. Boudarda. Warto zwrócić również uwagę na 2 meridiany pochodzące z 1829.

Budowę Palazzo della Pilotta zainicjowano w 1601 roku. Celem było wzniesienie odpowiednio dostojnego budynku dla rodu Farnese, ponieważ poprzedni pałac nie zaspakajał już ambicji rodu. Chciano pokazać więc różnicę pomiedzy bogactwem Palazzo della Pilotta, a skromnym dotychczasowym Palazzo Ducale. Prace nad budowla częściowo ukończono w 1611 i taki stan pozostał aż po dziś dzień. Dzięki rodzinie Farnese budynek został miejscem rozrywki i kultury .Tu znajdowała się wielka kolekcja sztuki, obecnie przechowywana w muzeum w Neapolu tu mieścił się i mieścci do tej pory znany Teatr Farnese.Dzisiaj Budynek jest także miejscem kultury i sztuki - mieści się tu Galeria Petitot, Museo Bodoniano i Narodowe Muzeum Archeologiczne.

Parma znana jest w świecie również, a dla niektórych przede wszystkim, dzięki swoim wyrobom takim jak Parmigiano - Reggiano - ser parmezan i Prosciutto di Parma - szynka parmeńska. Z tąd pochodzi tez znane wino Lambrusco.

PARMA - włoskie Ateny, królestwo sera i szynki

TWOIM ZDANIEM...