Marcello Mastroianni to bez wątpienia najbardziej znany aktor włoski XX w. Aktor, który wzbudzał powszechną sympatię, niezwykle przystojny, ale przede wszystkim wybitny. Czy jest jakaś rola, z której szczególnie go zapamiętamy? Snaporaz - zagubiony i zafascynowany światem kobiet w "Mieście kobiet" Felliniego, znudzony żurnalista Marcello w tętniącym życiem Rzymie lat 60-tych w "La dolce vita" (Słodkie życie) Felliniego. Czy jako również Marcello w "Wielkim żarciu" - artystycznej prowokacji Marco Ferreri. A może zapamiętam go gdy znów u Felliniego, już lekko podstarzały, odgrywa rolę zapomnianego tancerza w "Ginger i Fred" wespół z niezapomnianą Giuliettą Massiną?

Pewno nie ma takiej roli - jego dorobek jest olbrzymi - wystąpił w ponad 200 filmach choć trzeba przyznać, nie zawsze najwyższej próby. Jednak jego aktorstwo zawsze było zauważane, niezależnie od talentu reżysera i lekkości scenariusza.

Swoją prawdziwa szansę dostał od Lucchino Viscontiego. Rola w "Białych nocach" była pierwszym znaczącym wyzwaniem. Oparty na prozie Dostojewskiego film ukazał go jako aktora szerszej publiczności. Prawdziwy sukces przyszedł jednak wraz ze "Słodkim życiem" Tu zawiązała się na planie prawdziwa przyjaźń pomiędzy aktorem i reżyserem, która zaowocowała wielu znaczącymi kreacjami. Duet Fellini - Mastroianni pozostał aktywny aż do śmierci reżysera w 1993 r. Zresztą niewiele, bo trzy lata później zmarł i sam aktor. Na wieść o tym dziesiątki tysięcy Włochów wyszło na ulice by choć tak symbolicznie pożegnać wielkiego człowieka.

Claudia Cardinale

Gdyby Claudia Cardinale zawdzięczała swój debiut w kinie wyłącznie urodzie to pewno dziś byśmy o niej zapomnieli. Jednak ta "najpiękniejsza włoszka w Tunezji" z 1957 r.  poza niezwykłą urodą posiadała olbrzymi talent, który pozwolił jej śmiało przejść przez fazę bycia nastoletnią gwiazdką ku rolom znakomitym, dla historii kina wręcz nieocenionym.
Wspomniany konkurs stał się przepustką do Rzymu, gdzie rozpoczęła naukę aktorstwa. Jej debiutem był film "Wenecka noc poślubna". Trudno dziś uwierzyć, ze jedyną przeszkodą na początku jej aktorskiej drogi była barwa jej  głosu - nieco niskiego z charakterystyczną chrypką. Głos zresztą dubbingowano, dopiero później został zaakceptowany.
Dla Claudi Cardinale najważniejszym było spotkanie z Lucchino Viscontim. Rola w "Rocco i jego braciach" zaowocowała przyjaźnią na wiele lat i kolejnym rolami w filmach tego znakomitego reżysera. W "Lamparcie" wystąpiła u boku Burta Lancastera grając kobietę, która dzięki ślubowi wchodzi w krag starej arystokracji sycylijskiej. Dwa lata później występuje w znakomitym filmie "Błędne gwiazdy Wielkiej Niedźwiedzicy". Tym razem jest to kameralny obraz kręcony w Volterze nie mający tego rozmachu co "Lampart". Ten film odslania głębokie pokłady jej talentu bo rola ta jest wybitnie pierwszoplanowa.
Jej kariera od samego początku przebiegała dwoma niezależnymi nurtami. Jeden to lekkie komedie, filmy o krótkotrwałej wartości, ale sprawnie nakręcone, drugi to spotkania z najwybitniejszymi reżyserami epoki - Fellinim (Claudia w 8 i pół), Marko Ferrerim, Sergio Leone czy Wernerem Herzogiem w Fitzcarraldo.

Sophia Loren

Sophia Loren, podobnie jak jej matka dała się najpierw poznać światu jako dziewczyna wygrywająca konkurs piękności. Za sporą jak na owe czasy sumę pieniędzy wyruszyła do Rzymu by już na stałe związać się z filmem. Pochodziła z biednej rodziny, a bieda powojennych Włoch była olbrzymia co zresztą w niezwykły sposób ukazują filmy doby neorealizmu.
Zabłysnęła w filmach Victorio de Sici, który był nią zauroczony, ale lista sław, które zainteresowały się Sophią jest długa - wspominając chociażby Cary Granta czy Marcello Mastroianniego.
Wychodzi za mąż za wiele od niej starszego - producenta Carla Pontiego, a ten prowadzi już dalej jej aktorską karierę pierwszych lat.
W wieku 24 late wyjeżdża do Hollywood by rozpocząć swą amerykańską i tym samym światową karierę. Początkowo uważana była za następczynię Giny Lollobrygidy jednak szybko odkryto jej własną, niepowtarzalną osobowość i nie przyrównywano jej już do nikogo.
Dorobek aktorski Sophii Loren jest olbrzymi - wystąpiła u wielu najsłynniejszych reżyserów i u boku najsłynniejszych aktorów będąc przy tym nagradzana prestiżowymi nagrodami.
Jej sztandarowe filmy to: m.in.  „Małżeństwo po włosku”, „Lalka gangstera”, „Matka i córka” czy „Prèt-à-porter”.
Blask jej urody trwa po dziś dzień, a jej pełna ciepła osobowość nadal zachwyca.