Alberti Leone Battista
Alberti Leone Battista (1404 - 1472) - w³oski malarz, filozof, teoretyk sztuki, poeta, architekt. Przedstawiciel w³oskiego renesansu. Jego dzie³a architektury to pa³ac Rucelai i ko¶ció³ Santa Maria Nouvella we Florencji, ko¶ció³ San Andrea w Mantui. Jego traktaty zainicjowa³y renesansow± teoriê sztuki.
Arcimboldo Giuseppe
Arcimboldo Giuseppe (1527 - 1593) - w³oski malarz okresu manieryzmu. Urodzony w Mediolanie tworzy³ równie¿ na dworach w Pradze i Wiedniu. Jego obrazy, g³ównie portrety by³y niezwykle nowatorskie, oryginalne, jednocze¶nie zgodne z duchem manieryzmu. S± to obrazy zagadki, przeznaczone do intelektualnych gier s³ów i skojarzeñ. Portretowane postacie sk³adaj± siê z bry³ owoców, warzyw czy przedmiotów. Wszystkie skrywaj± w sobie co¶ alegorycznego i symbolicznego. Arcimboldo odrodzi³ siê ponownie dla surrealizmu - sta³ siê inspiracj± m.in. dla Salvadora Dali. Jego najbardziej znane cykle obrazów to: „Pory roku” i „¯ywio³y”.
Brunelleschi Filippo
Brunelleschi Filippo (1377 - 1446) - ¿y³ i tworzy³ we Florencji. Pocz±tkowo z³otnik i rze¼biarz, architektem zosta³ oko³o 40 roku ¿ycia. Od tej chwili dokona³ przewrotu w historii architektury. Jego najs³ynniejsze budowle to Santa Maria del Fiore (kopu³a), Spedale degli Innocenti, niedokoñczony ko¶ció³ Santa Maria degli Angeli (1434). Najwiêkszym arcydzie³em jest ko¶ció³ San Lorenzo (1421 – 29) i zbudowana przy nim Stara Zakrystia. Studia nad sztuk± greck± i rzymsk± zaowocowany zastosowaniem kolumn i pilastrów, g³êbszym poznaniem perspektywy i ¶ci¶le matematycznym opracowaniem budowli. Dziêki temu jego budowle s± niezmiernie spójne i harmonijne. Najbardziej ¶wiadczy o tym ma³a kaplica Pazzich przy ko¶ciele Santa Croce.
Bartolomeo Berreci
Bartolomeo Berreci (ok. 1480 – 1537r. w Krakowie) – w³oski architekt i rze¼biarz. W latach 1516- 33 pracowa³ na polskim dworze w Krakowie. Stworzy³ kaplicê Zygmuntowsk± na Wawelu. Rozbudowa³ równie¿ dziedziniec pa³acu królewskiego arkadowymi kru¿gankami. Zaszczepi³ w polskiej architekturze du¿o ornamentów i motywów z w³oskiej sztuki doby renesansu.
Bernini
Bernini - (1598-1680r.) - w³oski architekt i rze¼biarz okresu barokowego. Stworzy³ barokowy styl w rze¼bie. Wielki wizjoner, który wprowadzi³ emocje w rze¼bione cia³a, postaci zaczê³y byæ zmys³owe o g³êbokim ¶wiat³ocieniu. Za pontyfikatu Urbana VIII (1623-44r.) niezwykle rozwin±³ siê Bernini równie¿ w dziedzinie malarstwa i architektury. Bernini jest twórc± najbardziej znanych i spektakularnych dzie³ w Watykanie. Na pocz±tku swej b³yskotliwej kariery stworzy³ s³ynny baldachim ¦w. Piotra w bazylice (1624r.). Zastosowa³ tam nowo¶æ w postaci krêconych w ró¿nych odcieniach br±zu kolumn. Baldachim ma 28 metrów wysoko¶ci i jest centralnym elementem dekoracji wnêtrza bazyliki. Kolumnada przed bazylik± to równie¿ dzie³o Berniniego (1656-65r.). Jak podaj± dokumenty z epoki, kszta³t kolumnady przypominaj±cy dwa otwarte ramiona, mia³ sugerowaæ otwarcie Ko¶cio³a na ¶wiat, otaczanie go opiek± i macierzyñskie przygarniêcie wszystkich wiernych. Kolumnadê wieñcz± pos±gi ¶wiêtych. Bermini zbudowa³ równie¿ rze¼bione fontanny w s±siedztwie najwa¿niejszych pa³aców, np.:
Fontanna del Tritone – przed pa³acem Barberinich.
I najs³ynniejsz± Fontanna dei Fiumi, która znajduje siê na Piazza Narona
Borromini Francesco
Borromini Francesco (1599 -1667r.) - twórca baroku w³oskiego w architekturze. Ko¶ció³ San Conlo alle Quattro Fontane w Rzymie przyniós³ mu du¿± s³awê. Wyró¿nia³ siê od innych wspó³czesnych stosowaniem geometrycznych figur do oparcia swoich projektów (a nie proporcjach ludzkiej postaci). Pracowa³ te¿ u architekta Carla Moderny przy budowie Bazyliki ¶w. Piotra. Pozosta³e budowle, które Borromini wspó³tworzy³ to:
- piêkny ko¶ció³ San Iro della Sapienza (1642-50),
- niedokoñczony ko¶ció³ San’t Andrea della Fratte (1654-65),
- ma³y ko¶ció³ przy kolegium Propaganda Fiole,
- ko¶ció³ Sant Agnese in Agone na Piazza Narona (1653-61), którego nie zd±¿y³ dokoñczyæ,
- na zlecenie papie¿a Innocentego X przebudowa³ ko¶ció³ San Giovanni in Loterano (1647-50).
Wszystkie budowle powsta³y w Rzymie.
Bernardo Bellatto zwany Canaletto
Bernardo Bellatto zwany Canaletto (1721-1780r.) – siostrzeniec i uczeñ weneckiego malarza Antonia Canala, czyli Canaletta (1697-1768r.) po którym przyj±³ przydomek. Mistrz pejza¿u. Jego ¶wietliste, po³yskuj±ce malarstwo by³o znane na najwiêkszych dworach Europy. Od 1747 do 1766 roku rezydowa³ w Dre¼nie na dworze króla Augusta III. W 1766r. przyj±³ propozycjê naszego króla Stanis³awa Augusta i zosta³ nadwornym malarzem w Polsce do ostatnich swoich dni. W Warszawie stworzy³ cykl widoków Rzymu. Najbardziej znanym jego dzie³em jest cykl 26 widoków Warszawy, znajduj± siê w Sali Prospektowej na Zamku Królewskim. Realistycznie namalowane zachowuj± oblicze tamtejszej stanis³awowskiej stolicy. Jej architekturê, obyczaje i wygl±d mieszkañców. Na dworze malowa³ równie¿ obrazy historyczne np. elekcja Stanis³awa Augusta.
Botticelli Sandro
Botticelli Sandro (1445-1510r.) – jeden z wybitnych przedstawicieli renesansowej szko³y florenckiej. Jego Narodziny Wenus i Primavera s± znane ka¿demu. Uwa¿ane s± za kwintesencje ducha w³oskiego renesansu. Maluje postacie niezwykle wra¿liwe, s± zmys³owe i piêkne. Szoty, krajobrazy s± bardzo dekoracyjne z oddaniem du¿ej ilo¶ci szczegó³ów. Postacie wbrew zasadom anatomii, lekko nienaturalnie wype³nia³, nadaj±c im przez to zwiewno¶æ i taneczno¶æ. Mecenasem Botticellego by³ m.in. Lorenzo di Pierfrancesco Meolia. Na jego zlecenie wykona³ m.in. serie ilustracji do Boskiej Komedii Dantego. Wiêkszo¶æ dzie³ Botticellego znajduje siê w Galerii Uffizi we Florencji.
Bramante Donato
Bramante Donato (1444-1514r.) – w³oski architekt i malarz okresu renesansu. Zaprojektowa³ pierwotny kszta³t Bazyliki ¶w. Piotra. Inn± realizacj± w Rzymie by³ dziedziniec pa³acu Belvedere w Watykanie. Rozbudowa³ te¿ chór ko¶cio³a S. Maria del popolo. Bramante mia³ niezwyk³y talent do tworzenia dzie³ wielkich, monumentalnych. Przy Via Giulia wzniós³ ogromny Pallazzo dei Tribunali (1508r.), który pó¼niej przerobi³ na ko¶ció³ San Biagio. Do niego równie¿ nale¿y zachodnia fasada Pa³acu Watykañskiego, pó¼niej ukoñczona wed³ug projektu Rafaela.
Canova Antonio
Canova Antonio (1757-1822r.) – w³oski rze¼biarz, architekt i malarz. Czo³owy przedstawiciel klasycyzmu w rze¼bie. Jego prace by³y g³ównie inspirowane mitologi±. Najbardziej s³awne to: „Kupidyn i Psyche”, „Trzy Gracje”, „Wenus i Adonis”.
Caravaggio
Caravaggio (ur. 1571(?) – 1610) – w³oski malarz, przedstawiciel malarstwa barokowego. Dokona³ najwiêkszej rewolucji w ca³ej w³oskiej sztuce. Zastosowa³ g³êboki ¶wiat³ocieñ, zerwa³ z tak powszechnym dot±d konwencjami alegoriami, wprowadzi³ naturalizm. Do scen biblijnych i mitologicznych pozowali mu pro¶ci ludzie z ulicy. Z premedytacj± ukazywa³ ich nieokrzesanie, zgrzebne szaty, niedomyte cia³a. „Powo³anie ¶w. Mateusza” odbywa siê w knajpie podczas gry w karty, w „Ukrzy¿owaniu ¶w. Piotra” katami s± umiê¶nione draby, a „Za¶niêcie Maryi” na zamówienie karmelitów zosta³o przez nich nieprzyjête ze wzglêdu na plebejsko¶æ Madonny. Twórczo¶æ tego nowatora to zaledwie 40 obrazów. ¯y³ burzliwie w k³opotach z prawem niespe³na 37 lat.
Cavallini Pietro
Cavallini Pietro (ok. 1250 – 1330) – rzymski malarz fresków. Jako pierwszy podj±³ próbê prze³amania stylu bizantyjskiego. Malowa³ iluzjonistycznie (stwarza³ iluzje przestrzeni). Zajmowa³ siê te¿ mozaikami jak np. dla ko¶cio³a w Rzymie Santa Maria in Trastevere wykona³ cykl ze scenami z ¿ycia Maryi. Jego najbardziej znane freski (1290r.) to sceny ze Starego Testamentu i Wniebowziêcie naj¶wiêtszej Maryi Panny w Ko¶ciele S. Cecilia in Trastevere w Rzymie.
Cimabue
Cimabue (ok. 1251 – 1302) – w³oski malarz, ostatni przedstawiciel stylu bizantyjskiego. Zachowane dzie³a:
- freski w górnym ko¶ciele ¶w. Franciszka w Asy¿u,
- matka Boska z Santa Trinita i Matka Boska Tronuj±ca ze ¶w. Franciszkiem – dolny ko¶ció³ ¶w. Franciszka w Asy¿u,
- mozaika ¶w. Jana Ewangelisty w Katedrze w Pizie,
- wielki Krucyfiks w ko¶ciele San Domenico w Arezzo,
- wielki Krucyfiks z ko¶cio³a San Croce we Florencji w oko³o 70 % zniszczony przez wielk± powód¼ z 1966r. Obecnie odrestaurowany.
Corregio
Corregio (1489-1534r.) - w³oski malarz okresu renesansu i manieryzmu. Malowa³ g³ównie freski, znane s± np. w Katedrze i Koscio³ach w Parmie. Tworzy³ równie¿ obrazy sztalugowe, g³ównie o tre¶ci religijnej lub mitologicznej, „Madonna ze ¶w. Franciszkiem”, czy „Danae”. Jego malarstwo cechowa³a dekoracyjno¶æ, silny ¶wiat³ocieñ i efekty iluzjonistyczne.
Cortona Pietro da
Cortona Pietro da (1596 - 1669r.) - wybitny w³oski architekt, malarz i dekorator epoki baroku. Mówi siê, ¿e sztuka Berminiego i Pietra da Cortona tworzy system architektoniczny i dekoracyjny w³oskiego baroku. W Pallazzo Barberini w Rzymie wykona³ platfon :Alegoria Bo¿ej Opatrzno¶ci”, we Florencji namalowa³ fresk „Cztery okresy ¿ycia cz³owieka” w Pallazzo Pitti. Po roku 1647 ozdobi³ w Rzymie sklepienie ko¶cio³a Santa Maria in Vallicella. Jako architekt zaprojektowa³ zmiany do Pallazzo Pitti we Florencji, w Rzymie fasady ko¶cio³ów Santa Maria della Pace i Santa Maria in Via Lata.
Donatello
Donatello - rze¼biarz o wyj±tkowej osobowo¶ci. Tworzy³ do¶æ d³ugo od 1386 do 1466 roku, w tym czasie wp³yn±³ na wszystkie dziedziny sztuki. Na malarzy takich jak Montegna, dekoratorów, architektów i rze¼biarzy. Jego najs³ynniejsze dzie³a to marmurowe pos±gi ¶w. Marka i ¶w. Jerzego (ok. 1415r.) dla ko¶cio³a cechów florenckich, Ludwik z Tuluzy (ok. 1423r.) do ko¶cio³a OrSan Michele (obecnie Ludwik znajduje siê w przyko¶cielnym muzeum ko¶cio³a Santa Crose). Pos±g Dawida (Muzeum Narodowe Bargella we Florencji), pomnik konny s³ynnego kondotiera weneckiego zwanego Gattamelat± (1447-53r.) stoi na Piazza del Santo przy katedrze S. Antonio w Padwie. Równie¿ dla padewskiej katedry wykona³ br±zowy krucyfiks i nowy o³tarz g³ówny, w tym 7 postaci w br±zie, 21 p³askorze¼b i wielki wapienny relief przedstawiaj±cy z³o¿enie Chrystusa do grobu
Duccio
Duccio - przedstawiciel sieneñskiego gotyku, który charakteryzowa³ siê dekoracyjno¶ci±, wyrafinowaniem i malarsk± subtelno¶ci±. Duccio nie zerwa³ ci±g³o¶ci bizantyñskiej na rzecz trójwymiarowej plastyki, o któr± walczy³a Florencja. Jego obrazy s± bardzo harmonijne kolorystycznie, o delikatnej linii, poetyckie.
Francesca Piero della
Francesca Piero della (ok. 1416 - 1492) - w³oski malarz i teoretyk sztuk okresu wczesnego renesansu. M³odo¶æ spêdzi³ we Florencji, gdzie pracowa³ z Domenico Venezianem i poznawa³ twórczo¶æ Masaccia. Jego kariera szczególnie rozwija³a siê w ma³ych miejscowo¶ciach stron rodzinnych: Borgo San Sepolcro (dzi¶ Sansepolcro) – gdzie siê urodzi³, Arezzo i na dworach w Ferrarze i Urbino. By³ mistrzem z dziedziny perspektywy i koloru. Malowa³ sceny religijne (Chrzest Chrystusa, Zmartwychwstanie, Adoracja Krzy¿a przez Królow± Sabê, ¦w. Hieronim), portrety: najs³ynniejszy dyptyk Ksiêcia Federico da Montefeltro (1465) i jego ¿ony Battisty Sforza i freski m.in. dla ko¶cio³a San Bernardino w Sienie i ko¶ció³ San Francesco w Arezzo. Dla Federico da Montefeltro w Urbino napisa³ traktat o perspektywie i dzie³o o geometrii na u¿ytek malarzy. W wieku 63 lat artysta przesta³ malowaæ wskutek utraty wzroku, ¿y³ w odosobnieniu w San Sepolcro.
Putto – w sztukach plastycznych g³ównie okresu odrodzenia, postaæ nagiego ch³opczyka anio³ka, wykorzystywana do dekoracji malarskich i rze¼bie.
Fontana Domenico
Fontana Domenico (1543 - 1607r.) - w³oski architekt tworz±cy w okresie pó¼nego renesansu. Uczestniczy³ przy budowie znacz±cych budowli Rzymu i Neapolu, m.in. Bazyliki ¶w. Piotra. Pierwsze zlecenie otrzyma³ od kardyna³a pó¼niejszego papie¿a Sykstusa V na wykonanie projektu kaplicy (obecnie znanej jako sykstyñska) przy ko¶ciele Santa Maria Maggire. Jako papieski architekt zaprojektowa³ m.in. Bibliotekê Watykañsk±, Pa³ac Laterañski, ko¶ció³ Santa Trinita dei Monti. We wspó³pracy z Giacomo della Porta przy budowie kopu³y Bazyliki ¶w. Piotra zaprojektowa³ m.in. laternie na kopule. Na placu ¶w. Piotra przed bazylik± zleci³ przeniesienie egipskiego obelisku z dawnego cyrku Kaliguli. Mia³o to zrównowa¿yæ horyzontalno¶æ Bazyliki. Po ¶mierci papie¿a Sykstusa V jego nastêpca Klemens VIII oskar¿a Fontanê o defraudacje i przenosi go do Neapolu. Tam obejmuje funkcje królewskiego architekta, powstaje wtedy m.in. Palazzo Reale.
Fontoma Coulo
Fontoma Coulo (ok. 1634 - 1714r.) - w³oski architekt. Jeden z najwybitniejszych przedstawicieli pó¼nego baroku. Wspó³pracowa³ z Carton±, Rinaldim, Berminim. Jedne z bardziej charakterystycznych jego budowli, to: fasada ko¶cio³a San Marcello al. Corso w Rzymie, ko¶ció³ SS. Apostali, biblioteka Casanatense, kaplica Cibo przy ko¶ciele S. Maria del Popolo, babtysterium przy Bazylice ¶w. Piotra. Prócz tych rzymskich realizacji stworzy³ jezuicki ko¶ció³ i kolegium w Layola (Hiszpania), który sta³ siê wzorem dla hiszpañskich i austriackich architektów.
Ghirlandaio Domenico
Ghirlandaio Domenico (1449-1494r.) – w³oski malarz okresu renesansu (quattrocento). W jego warsztacie malarskim, który by³ jednym z lepiej powa¿anych i prosperuj±cych we Florencji, terminowa³ Micha³ Anio³. Najbardziej znane dzie³a Ghirlandaio to obraz „Starzec i wnuk” i freski w Ko¶cio³ach m.in. Santa Maria Novella we Florencji, w kaplicy Sykstyñskiej, w Katedrze w Pizie i San Gimignano.
Ghiberti Lorenzo
Ghiberti Lorenzo (1378 - 1455) - znakomity w³oski rze¼biarz i teoretyk sztuki. Jeden z wiêkszych przedstawicieli quattrocenta we Florencji. Najbardziej rozs³awi³ go konkurs w 1401 r., który wygra³ m.in. z Bruneleschim. Konkurs dotyczy³ projektu na parê br±zowych drzwi do baptysteium katedry we Florencji. To dzie³o Ghibertiego zawiera 28 p³askorze¼b dotycz±cych Nowego Testamentu. Opowiada ¿ycie Chrystusa i Ewangelistów. Jest to prze³om w sztuce w³oskiej, indywidualne potraktowanie postaci z prób± uchwycenia ich charakteru i eleganckie draperie. G³ównym arcydzie³em artysty by³y trzecie drzwi do baptysterium florenckiego nazwane przez Micha³a Anio³a „Rajskimi Wrotami”. Drzwi zawieraj± 10 scen ze Starego Testamentu, w których doskonale odda³ przestrzeñ, realistyczne postaci s± pe³ne ruchu i ¿ycia. Prze³ama³ tym samym dotychczasowy styl reliefowy. Pozosta³e prace to: równie¿ reliefy do chrzcielnicy w Katedrze w Sienie, pierwszy we Florencji pos±g naturalnej wielko¶ci odlany w br±zie – by³a to postaæ ¶w. Jana Chrzciciela. Po jej realizacji powsta³y dwa kolejne pos±gi w br±zie – ¶w. Mateusza i ¶w. Stefana. Wspó³pracowa³ równie¿ z Brucelleschim przy budowie katedry wykonuj±c model kopu³y i witra¿e. Oko³o 1447r. ukoñczy³ czê¶æ teoretyczn± swojej pracy - trzytomowy traktat Commentari. Traktat zawiera studia nad sztuk± antyku, przedstawienie sztuki XIV w. i pierwsz± autobiografiê artysty jaka siê zachowa³a do naszych czasów.
Giorgione
Giorgione (ok. 1477 – 1510) – w³oski malarz, jeden z g³ównych przedstawicieli renesansu w Wenecji. Doskonale operowa³ kolorem i perspektyw±. Rozszerzy³ dotychczasow± tematykê Wenecjan o motywy mitologiczne i nada³ krajobrazowi nowe zadania. Jako t³o dla postaci krajobraz budowa³ atmosferê obrazu, sugerowa³ nastrój postaci, która by³a g³ównym tematem. Jego najwa¿niejszym dzie³em jest „Burza”. Obraz przedstawia³ postacie, elegancko ubranego m³odzieñca i nag± karmi±c± dziecko kobietê. Scena rozgrywa siê na tle nadchodz±cej nad miasto du¿ej burzy. Obraz ma wiele ukrytych (co zamierzone dla renesansu) alegorii, st±d te¿ liczne interpretacje sceny. Drugie po „Burzy” dzie³o Giorgione, które rozpoczyna w sztuce weneckiej cykl przedstawieñ le¿±cej na ³o¿u bogini, to „¦pi±ca Wenus”. Pozosta³e prace to m.in. „Trzech filozofów”, „Koncert wiejski”, „Ch³opiec ze strza³±”, „Pasterz z fletem”. Prawie wszystkie mo¿na zobaczyæ w Galleria dell’ Accademia w Wenecji.
Leonardo da Vinci
Leonardo da Vinci (1452-1519) – prawdziwy cz³owiek renesansu. Wszechstronny i doskona³y w wielu dziedzinach. Malarz, architekt, rze¼biarz, konstruktor, filozof, teoretyk sztuki, in¿ynier, wynalazca i my¶liciel. Jego najbardziej znane arcydzie³a to: Madonna w grocie skalnej, portret Cecilii Galeromi czyli Dama z gronostajem, fresk Ostatnia Wieczerza, Mona Lisa, rysunek ¦wiêta Anna Samotrzeæ, oraz ilustrowane rysunkami dzie³a o anatomii, malarstwie, architekturze, mechanice i botanice.
Micha³ Anio³
Micha³ Anio³ (1475-1564) – jeden z najwybitniejszych artystów w³oskich doby renesansu. Kszta³ci³ siê we Florencji w pracowni mistrza Ghirlandaio w zakresie malarstwa i u Bertolda di Giovanni w zakresie rze¼by. Tematem jego prac by³o zg³êbienie postaci ludzkiej. Czêsto ukazywane w cierpieniu, heroizmie. Micha³ Anio³ czu³ siê bardziej rze¼biarzem ni¿ malarzem. Przy pracach rze¼biarskich pracowa³ wy³±cznie w marmurze. Intrygowa³ go kontrast faktur marmuru wyg³adzonego obrobionego, a surowego, dlatego te¿ wiele prac pozosta³o jakby „nieukoñczonych”. W malarstwie widaæ tzw. my¶lenie rze¼biarza bardziej o formie umiejscowionej w przestrzeni ni¿ operowanie kolorem i ¶wiat³ocieniem. Micha³ Anio³ by³ równie¿ architektem. Jego nowatorstwo w tej dziedzinie objawi³o siê m.in. w kaplicy Medycensy, gdzie mocno zwêzi³ okna i pilastry pozbawi³ g³owic. Uczestniczy³ równie¿ w kontynuacji budowy bazyliki ¶w. Piotra. Najbardziej rozpoznawalne jego prace to m.in.: Pieta Watykañska (1499, Bazylika ¶w. Piotra), Pieta z Florencji (1550-55), Musea deli Opera del Duomo, freski z Kaplicy Sykstyñskiej w Watykanie, Dawid 1501 dla katedry we Florencji, Moj¿esz Rzym k. ¶w. Piotra w Okowach.
Dawid – s³ynny marmurowy pos±g biblijnego bohatera, który strza³em z procy pokona³ olbrzyma Goliata. Rze¼ba wykonana przez wybitnego artystê renesansu – Micha³a Anio³a. Do niedawna pos±g sta³ przed Pallazzo Vecchio. Obecnie orygina³ znajduje siê w Galleria dell’Academia przy centralnym placu Piazza della Signoria przy galerii (Ufizzi stoi kopia rze¼by). Równie s³awny jest pos±g Dawida wykonany przez Donatella (1440 r.). Pos±g jest odlany w br±zie, który podkre¶la mocnym ¶wieceniem ¶wie¿o¶æ cia³a m³odego Dawida.
Modigliani Amadeo
Modigliani Amadeo (1884-1920) – w³oski malarz i rze¼biarz zaliczany do Ecole de Paris i ekspresjonistów. Malowa³ g³ównie portrety i akty z charakterystycznym wyd³u¿eniem figur i zamalowywaniem oczu na czarno. W rze¼bie za namow± rumuñskiego rze¼biarza Constantina Brancusiego, którego twórczo¶æ mia³a du¿y wp³yw na Modiego zacz±³ inspirowaæ siê rze¼b± afrykañsk±. Powsta³o kilkana¶cie (25) prac, ale artysta do¶æ szybko po¶wiêci³ siê ca³kowicie malarstwu. Przyk³adowe prace to: portret J. Lipchie z ¿on± (1916-17), Jeanne Hebuteme (1918), Elwira (1919), Autoportret (1919) – namalowany krótko przed ¶mierci±, Macierzyñstwo (1919).
Vasari Giorgio
Vasari Giorgio (1511 – 1547) – w³oski malarz, architekt i pierwszy historiograf sztuki. Przedstawiciel manieryzmu. Autor s³ynnej pierwszej historii sztuki i biografii artystów: „¯ywoty najs³awniejszych malarzy, rze¼biarzy i architektów” (1550r.). jego dzie³a architektoniczne to przebudowa Palazzo Vecchio we Florencji, Palazzo degli Uffizi, malarskie freski w Palazzo Vecchio i ozdobienie kopu³y florenckiej katedry delle Fiore.
