Federico Fellini

1987: Wywiad (Intervista)
1985: Ginger i Fred (Ginger e Fred)
1983: A statek płynie (E la nave va)
1980: Miasto kobiet (La citta delle donne)
1979: Próba orkiestry (Prova d'orchestra)
1976: Casanova (Casanova di Fellini)
1974: Amarcord
1972: Rzym (Fellini-Roma)
1969: Satyricon (Fellini-Satyricon)
1965: Giulietta od duchów (Giulietta degli spiriti)
1963: Osiem i pół (Otto e mezzo)
1960: Słodkie życie (La Dolce vita)
1958: Noce Cabirii (Le Notti di Cabiria)
1954: Na drodze (La Strada)

Amarcord - Federico Fellini - 1973 r.

Podróż reżysera do krainy dzieciństwa, do rodzinnej miejscowości Rimini w okresie dwudziestolecia międzywojennego gdy na świadomość mieszkańców miały wpływ dwie ideologie - kościelna i rodząca się właśnie faszystowska. Film jest zbiorem epizodów, które przywołują specyficzną atmosferę tamtych lat - ukazują ludzi w swej małostkowości i pełnym rozumieniu słowa prowincjał. Jednak to opowieść pełna ciepła, tak jak wtedy gdy sięgamy do zdarzeń dla nas na tyle odległych, że nie towarzyszą im już żadne negatywne emocje.
Muzyka niezapomnianego Nino Roty wspaniale dopełnia zdjęcia Giuseppe Rotunno.

Casanova - Federico Fellini - 1976 r.

Tytułowy bohater to znany i współczesnej pop-kulturze XVIII - wieczny uwodziciel, awanturnik i alchemik. Film rozpoczyna się od ucieczki z weneckiego więzienia gdzie został osadzony przez Świętą Inkwizycję. Sława kochanka, ale i człowieka, który poznał sekret wiecznej młodości toruje mu drogę na najbardziej znane salony ówczesnej Europy. Świat ten, pławiący się w ziemskiej rozkoszy potrafi być okrutny i bezwzględny. Gdy wiek robi swoje, a magiczne zabiegi na niewiele się zdają sława Casanowy przycicha, a on sam popada w zapomnienie.
Fellini w sposób dość dowolny traktuje biografię swego bohatera - to raczej poetycka metafora drogi jaką podążał Casanova i barwny obraz świata z jakim się stykał. Mit wiecznego kochanka ukazany jest w nieco marionetkowej postaci jednak ponoszący ostateczną klęskę Casanova - staje się postacią tragiczną.

Ginger i Fred - Federico Fellini - 1986 r.

W filmie pochodzącym z ostatniej fazy twórczości Felliniego po raz pierwszy reżyser ustawia na planie dwie kluczowe dla swoich dzieł osobowości. Giulietta Masina znana wcześniej chociażby z La Strady i największy włoski amant XX-wiecznego kina włoskiego - Marcello Mastroianni odgrywają rolę podstarzałych tancerzy, których sława zgasła ponad 40 lat temu, lecz ponownie spotykają się by zatańczyć w wielki telewizyjnym show.
Ginger nawiązuje do Ginger Rogers, a Fred to oczywiście Fred Astair - dwie sławy amerykańskich musicali.które były naśladowane przez tytułowych bohaterów.
Gdzieś między wierszami dowiadujemy się, że byli sobie dawniej bliscy - los i życiowe wybory oddaliły ich od siebie na całe dziesięciolecia. Zwłaszcza Fred - niepoprawny komediant i uwodziciel odczuwa na sobie piętno przemijającego czasu. Film kontrastuje z sobą intymność starzejącej sie pary z blichtrem i powierzchownością telewizji. Obok nich do występów zaproszono miedzy innymi latającego księdza, admirała, mafiosa, wszelkiej maści sobowtórów, cyrkowców i karły. Jednak jak to u Felliniego - nikt nie jest napiętnowany próbą oceny - raczej wpisuje się w barwny korowód ludzki jaki zawsze obecny był w twórczości reżysera.

La Dolce Vita - Federico Fellini - 1960 r.

Adriano Celentano - w filmie La Dolce Vita

Akcja "Słodkiego życia" toczy się w Rzymie. Bohaterem filmu jest Marcello Rubini (Marcello Mastroianni) - niespełniony pisarz znany całemu miastu z wpisów w rubrykach towarzyskich w jednym z rzymskich brukowców. Otacza go spora grupa paparazzich, którzy nie przegapią żadnej okazji zarobku na sensacjach, na które czekają tłumy czytelników. Jest przystojny, swobodnie zachowuje się w towarzystwie światowych sław i wyższych sfer czym doprowadza do rozpaczy swoją kochankę.
Jednak na sferę zewnętrzną, pełną blichtru nakłada sie i sfera wewnętrzna. Poszukiwanie zwykłego ludzkiego szczęścia, niekiedy karkołomne w swych przejawach, lęk przed samotnością i odrzuceniem. To w pewien sposób traktat o wyzwaniach jakie czekają przed człowiekiem doby rodzącego się dobrobytu. Przemian dawnego, arystokratycznego świata głębokich zasad w świat niekończącej się zabawy.
Całość jednak pokazana jest lekko - Marcello wzbudza sympatię i porywa swoim urokiem, a światek filmu wciąga siłą swego zepsucia.

Miasto kobiet - Federico Fellini - 1980 r.

Klauni - Federico Fellini - 1992 r.

Film realizowany dla telewizji. Fellini przywołując swoje wspomnienie z dzieciństwa odnosi się do zapomnianego już dziś świata klaunów cyrkowych. Film łączący wątki fabularne z dokumentalnymi. Przed naszymi oczami przewijają się fragmeny występów, które konfrontowane są z wywiadami z najsłynniejszymi klaunami - w latach 90-tych gdy film był realizowany - ludźmi mocno juz starymi, ale noszącymi w sercu wspomnienia dawnej radości scenicznych występów.

Niebieski ptak - Federico Fellini - 1955 r.

Historia oszustów - niebieskie ptaki na tle biednych Włoch lat pięćdziesiątych. Trzy główne postaci - 48-letni, starzejący się mężczyzna, zakochany młodzieniec o anielskiej twarzy i przystojny blondyn, Działają na zlecenie wg. precyzyjnego planu wcielając się w rozmaite role - najczęściej duchownych - nabierając naiwnych wieśniaków i wszelkiej maści ludzi uczciwych.

Żyją od skoku do skoku, ale nie opuszcza ich przeświadczenie tymczasowości - w pewien sposób marzą o stabilizacji i uczciwym życiu, ale sumy jakie zarabiają uczciwi obywatele są dla nich nie do zaakceptowania.

Wchodząc na taką ścieżkę - dla wiekszości z nich - nie ma już odwrotu.