Lucchino Visconti

Pochodzący z arystokratycznej rodziny Lucchino Visconti już we wczesnej młodości odciął się od swych rodzinnych korzeni i jako zdeklarowany marksista wiódł zycie wśród artystów Paryża. Jego zainteresowanie filmem pogłebiło sie z chwila poznania francuskiego reżysera - Jeana Renoir, który zaproponował mu współprace przy swym filmie "Dzień na wsi".

Debiut rezyserski Viscontiego przypada na rok 1942 kiedy to tworzy "Opętanie" - film zakazany przez cenzurę faszystowską. Mimo, że film ów stanowił podwaliny pod rodzący się neorealizm to po wojnie reżyser poszedł własną drogą tworząc swój niepowtarzalny styl. Jednak jego zainteresowanie zarówno jednostką jak i szerokimi grupami społecznymi na tle przemian dziejowych przewijało się przez całą jego twórczość.

Powszechnie mówi się, że jego najwybitniejszym filmem jest "Zmierzch bogów" - wnikliwe spojrzenie na rodzący się w Niemczech nazizm. Jednak nie sposób wskazać jednoznacznie czy to ten właśnie firm stanowi uwieńczenie jego poszukiwań. Do jego najważniejszych dzieł zaliczyć można: "Ziemia drży" - opowieść o losie biednej, rybackiej rodziny, która zbuntowała się przeciw wyzyskowi pośredników, "Rocco i jego bracia" (Nagroda na Festiwalu W Wenecji) z Alain Delonem czy  "Śmierć w Wenecji" (Nagroda na Festiwalu w Cannes).

Najbardziej znane  filmy Lucchino Viscontiego to:

- Opętanie
- Dni chwały
- Ziemia drży
- Najpiękniejsza
- Białe noce
- Rocco i jego bracia
- Błędne gwiazdy wielkiej niedźwiedzicy
- Lampart
- Zmierzch bogów
- Portret rodzinny we wnętrzu
- Obcy
- Niewinne

Błędne gwiazdy wielkiej niedźwiedzicy - Lucchino Visconti - 1965 r.

Do Volterry - swojej rodzinnej miejscowości przybywa wraz z nowo poślubionym mężem Sandra (Claudia Cardinale). Wkrótce przybywa też jej brat - Gianni. Powodem spotkanie rodziny po latach jest uroczystość odsłonięcie pomnika ich ojca - wybitnego naukowca, który będąc pochodzenia żydowskiego został zadenuncjowany w czasie wojny i zginął w Oświęcimiu. Sandra, mieszkająca w pałacu będącym własnością rodziny ma prawo przypuszczać, że ojca wydała jego żona, a jej matka wraz z mecenasem Gilardinim. Matka poślubiła wkrótce mecenasa, ale dzieci nie zaakceptowały ojczyma i zdając się wyłącznie na swoje towarzystwo izolowały sie coraz bardziej. Matka w końcu popadła w chorobę psychiczną i kontakt z nią był miejscami niemożliwy. Kontakt rodzeństwa z czasem stał się na tyle intymny, że przekraczali granice na które rodzeństwo powinno sobie pozwolić. Po opuszczeniu domu rodzinnego Sandra rozpoczęła nowe życie, jednak jej brat Gianni przybył do Volterry z nadzieją wskrzeszenia dawnego kontaktu. Przedstawia również rękopis książki, która ukazywała intymny kontakt rodzeństwa z okresu dzieciństwa i młodości. Jednak publikacja takiej książki zburzyła by życie Sandry ...
Przepięknie sfilmowany, czarno-biały film o wyjątkowym nastroju, gęstej atmosferze tajemnicy i pożądania. Claudia Cardinale ukazuje swój kunszt aktorski, a jej uroda nie ma sobie równych

Lampart - Lucchino Visconti - 1963 r.

Tytułowy bohater - książę Don Fabrizio Salina jest świadkiem przemian, które dotykają Sycylię w okresie walk o zjednoczenie Włoch. Przemiany dotyczą wszelkich sfer - od zmiany statusu arystokracji, poprzez przemiany polityczne, na obyczajowych kończąc. Status Quo kilku wieków historii Sycylii zostaje zburzone za życia jednego  tylko pokolenia.
Film oparty jest o powieść Giuseppe Tomasi di Lampedusa pochodzącego z jednego z najstarszych sycylijskich rodów i nakręcony został przez potomka jednej z największych rodzin arystokratycznych Włoch. Niekiedy bywa przyrównywany do "Przeminęło z wiatrem", ale sięga głębiej w swym wnikliwym spojrzeniu na zmiany zachodzące w ówczesnym świecie.
Obsada filmu jest niezwykła - Burt Lancaster, Claudia Cardinale i Alain Delon - gwiazdy kina amerykańskiego, włoskiego i francuskiego tworzą barwny korowód postaci. Rozgrzana słońcem Sycylia stanowi niezwykłe tło dla losów bohaterów.

Rocco i jego bracia - Lucchino Visconti - 1960 r.

To pierwszy film Viscontiego, który przyniósł mu olbrzymi sukces w skali międzynarodowej.To historia wdowy Rosarii i jej pięciu synów, która z biednego południa, z Lukanii przywędrowała do Mediolanu w okresie bumu gospodarczego, który objął Włochy w latach 50-tych.
Śledząc historię rodziny widzimy ich zmagania na drodze pozyskania pracy, zwiększenia swej zamożności i uzyskania znaczniejszego statusu społecznego. Jednak adaptacja w nowym środowisku przynosi z sobą również rozczarowanie i rozbicie spoistości rodziny.
Konfrontując film z dzisiejszymi mega produkcjami Hollywoodu trudno uwierzyć, ze film ten, bez wątpienia nie prosty, a na pewno bez happy endu był wraz ze "Słodkim życiem" Felliniego w czołówce najbardziej kasowych filmów we Włoszech.
Visconti opowiada historię bez autokomentarza. Tylko same zdarzenia i ich konsekwencje rysują wyraźny obraz bohaterów. Tytułowy Rocco (Alain Delon) bierze na siebie zarówno odpowiedzialność finansową zostając uznanym bokserem (choć nic w jego postawie nie wskazuje by to było jego pasją), ale i bierze na siebie odpowiedzialność moralną. Można powiedzieć, że im bardziej rodzina pogrąża się w zapaści tym jego postawa staje się bardziej wzniosła i heroiczna.
Flm podzielony jest na części względem zasady starszeństwa - Vincenzo, Simone, Rocco, Ciro, Luca to synowie Rosarii Pardonii. Kazdy z nich usiłuje znaleźć własny sposób na adaptację w nowych warunkach, kazdy z nich indywidualnie usiłuje odkryć własne szczęście.