Przez 5 wieczorów będą trwały zmagania konkursowe 58. Festiwalu Piosenki Włoskiej: 25, 26, 28, 29 lutego i 1 marca.
Festiwal Piosenki Włoskiej znany jest też pod nazwą Festiwal San Remo (Sanremo) od nazwy liguryjskiego miasteczka, w którym się odbywa. Sanremo jest znane nie tylko z festiwalu, ale i z najstarszego włoskiego kasyna. Właśnie kasyno w Sanremo w 1951 roku gości pierwszą edycję Festiwalu. Gmach ten pozostanie siedzibą włoskiej piosenki nieprzerwanie do 1976 roku. Nic w tym dziwnego, że Festiwal miał swoją siedzibę w budynku kasyna, bowiem narodził się on w dużej mierze z inicjatywy dyrektora kasyna. Dyrektor kasyna, Pier Bussetti, odkurzył pomysł Amilcare Rambaldi, sprzedawcy kwiatów i miłośnika muzyki, który to wpadł na pomysł, że zorganizowanie festiwalu w powojennym Sanremo mogłoby rozruszać ekonomicznie miasteczko. Pier Bussetti jako dyrektor kasyna prawdopodobnie bardziej chciał uzdrowić deficyt kasyna niż deficyt miasta, ale to właśnie dzięki niemu w 1951 powstał festiwal w Sanremo. Początkowo był transmitowany przez radio włoskie przy wielkim zresztą poparciu dyrektora radia Giulio Razzi. Maestro Razzi był wnuczkiem Giacomo Pucciniego. Kochał muzykę włoską i pragnął, aby Festiwal promował piosenkę włoską. Obawiał się o widoczne już wtedy, negatywne wg niego, wpływy muzyki obcej na włoską piosenkę. Od 1951 roku Festiwal przechodził wiele przeobrażeń. Zmieniały się zasady konkursu, kategorie konkursowe, prowadzący. Festiwal na przestrzeni lat przeżywał swoje wzloty i upadki, ale na pewno zawsze był wielkim wydarzeniem estradowym i społecznym. I tak jest po dzień dzisiejszy. Jedni go kochają i uważają, że ma wielkie znaczenie dla piosenki włoskiej, inni wręcz przeciwnie, że nie ma praktycznie nic wspólnego z piosenka włoską, że promuje tylko i wyłącznie to, co podoba się publiczności, a prawdziwi balladziści nie ma ją tam szans. Prawda jak zwykle pewnie leży gdzieś po środku.
Od 1955 roku Festiwal był transmitowany przez telewizję włoską, co przyczyniło się do jeszcze większego jego sukcesu, został nawet okrzyknięty „wydarzeniem telewizyjnym roku”.
Na Festiwalu Sanremo wzorował się Konkurs Piosenki Eurowizji i nasz Festiwal w Sopocie.
W 1977 roku Festiwal przenosi się z gmachu Kasyna do Teatru Ariston, gdzie po dzień dzisiejszy się odbywa. Jedynie w 1990 roku odbył się w Palafiori, ponieważ Teatro Ariston był w remoncie.
W 2001 roku mają miejsce huczne obchody 50-lecia Festiwalu.
Rekordowa liczba 4 zwycięstw w festiwalowym konkursie przypada Claudio Villa i Domenico Modugno, Iva Zanicchi jest zaś rekordzistką wśród kobiet z trzykrotnym zwycięstwem na koncie. Natomiast rekord 15 krotnego uczestnictwa przypada piosenkarce Milva i piosenkarzowi Peppino di Capri.
Jedynie trzej artyści wygrali zarówno w kategorii „Big” jak i w kategorii „Giovani”. Są nimi Eros Ramazzotti [1984 "Terra Promessa" („Ziemia obiecana”) / 1986 "Adesso tu" („Teraz ty”)], Aleandro Baldi [1992 "Non amarmi" („Nie kochaj mnie”) / 1994 "Passerà" („Przeminie”)] i Marco Masini [1990 "Disperato" („Zrozpaczony”) / 2004 "L'uomo volante" („Człowiek ptak”)].
Większość prezenterów włoskiej telewizji ma w swoim życiorysie prowadzenie Festiwalu, niektórzy wielokrotnie. Absolutnym rekordzistą jest Pippo Baudo, który poprowadzi także tegoroczny konkurs – po raz trzynasty w jego karierze. Niewiele mniej, bo jedenaście razy poprowadził Festiwal niemniej legendarny Mike Bongiorno
Zwycięzcy
1951: Nilla Pizzi - Grazie dei fiori
1952: Nilla Pizzi - Vola colomba
1953: Carla Boni / Flo Sandon's - Viale d'autunno
1954: Giorgio Consolini / Gino Latilla - Tutte le mamme
1955: Claudio Villa / Tullio Pane - Buongiorno tristezza
1956: Franca Raimondi - Aprite le finestre
1957: Claudio Villa / Nunzio Gallo - Corde della mia chitarra
1958: Domenico Modugno / Johnny Dorelli - Nel blu dipinto di blu (Volare)
