Cagliari

Cagliari, położone wśród pięknych plaży, dziesięciu wzgórz i lagun, w których gnieżdżą się różowe flamingi.

Stolica drugiej co do wielkości włoskiej wyspy Sardynii. Mimo, że jest wielkim portowym i przemysłowym miastem jest nie tylko pięknie położone, ale także posiada urocze średniowieczne centrum.

Cagliari (sardyńskie Castèddu, starogreckie: Kalares, starołacińskie Càralis, starołacińskie określenie przez Pizańczyków: Kastrum Karalis, staroaragoński: Castel de Càller, katalońskie: Càller). Etymologia nazwy miasta jest zawiła. W XVI wieku Roderigo Hunno Baeza potwierrdził, że Karalis wywodzi się z greckiego κάρα co oznaczać miało głowę. Nic dziwnego w nazwie zważywszy, że Cagliari już wtedy było głównym miastem wyspy. Inne etymologiczne wywody sugerują pochodzenie nazwy miasta od „Miasto Boga”, „Miasto na żółtej skale” ( od koloru skały, z której zbudowana jest forteca).

Miasto zostało założone przez Fenicjan jako ważne miasto portowe i obronne. W 238 roku p.n.e. zajęte przez Rzymian. Od IV wieku siedziba biskupstwa. W następnych latach najeżdżane przez Wandalów (455), Bizancjum (534), Gotów, Arabów. W 1052 weszło w skład Republiki Pizy, w 1326 zaś do Królestwa Aragonii. Od początku XVIII wieku należało do Królestwa Sardynii, a od 1861do Włoch.

Miejsca warte obejrzenia:

Citadella dei Musei, w którego skład wchodzi między innymi Muzeum Archeologiczne. Można w nim obejrzeć wspaniałe zabytki od prehistorycznych po średniowieczne. Najciekawsze zapewne są te najdawniejsze, zwiążane z prehistorycznym okresem dziejów wyspy, kiedy to budowano słynne kamienne nuraghi.

:: Katedra Santa Maria di Castello powstała w XIII wieku, w latach 1660-1702 w dużej mierze została przebudowana w stylu barokowym.

:: Rzymski amfiteatr z II wieku,

:: Wieże : Torre San Pancrazio i Torre dell’Elefante ,

:: Najprzyjemniej po prostu jest pospacerować wśród zaułków starej dzielnicy Castello

Święta

San ’Efisio - 1-ego maja ulicami Cagliari przechodzi procesja, która odbywa się co roku, zgodnie z przyrzeczeniem danym w 1656 roku. Wtedy szalała w mieście dżuma i mieszkańcy zawierzyli swoje losy San’ Efisio.

30 października natomiast miasto świętuje dzień swojego patrona: San Saturnino.